Filmpje week 3

Er staat een nieuw filmpje op de site, zie http://youtu.be/u3Wg9Knrfvk

We verlaten Botswana en weer naar Zuid-Afrika

We hebben nu 3 rijdagen achtereen en doen de hele dag over de 520 km naar Kwa Nokeng Lodge, een camping direct aan de grens. Het is een saaie weg en dus hebben we de tijd om foto’s uit te zoeken, filmpjes te maken en een stukje te schrijven voor de blog. We rijden om de beurt en zijn mooi op tijd op de camping.

We nemen een frisse duik in het zwembad en koken weer op de braai. Het is er erg rumoerig doordat er vele vrachtwagens de grens passeren. Gelukkig sluit de grens om 22 uur en kunnen we rustig slapen, denken we. Helaas worden we om 4 uur wakker van vertrekkende Landrovers.

Op naar Pretoria in Zuid-Afrika

De formaliteiten aan de gens verlopen vlot, na een half uurtje zijn we erdoor. Even verderop staat Gerrit (van de SA Volvo Owners Club) met zijn paarse Katterug ons op te wachten en welkom te heten. Na een korte kennismaking rijden we verder door het mooie groene landschap. We nemen niet de snelweg, maar een alternatieve route door de heuvels van de Waterberge. Dat schiet niet op, er wordt veel aan de wegen gewerkt. Aan menskracht geen gebrek; zo zie je iemand om een bord te draaien met Stop/Go en staat een ander met een oranje vlag te zwaaien. Vaak wordt er nog met pikhouweel en schop gewerkt.

Na enige tijd zien we de stad Pretoria waar we in Groene Kloof een evenemententerrein met camping oprijden. Er staan al enkele Volvo clubleden ons op te wachten. Ze hebben mooie klassieke Volvo’s en ook enkele specials, o.a. een 4x4 Combi en een “bakkie” Volvo. We maken kennis met diverse leden van de club, die ca 160 leden telt.

Het terrein is niet zo best, veel herrie van snelwegen, vliegtuigen en muziek; dat zijn we niet meer gewend! ‘s Avonds trakteert de Volvoclub ZA ons op een heerlijke braai, die helaas verstoort wordt door onweer en flinke windvlagen. Maar daarover heb je eerder al bericht kunnen lezen.

De volgende dag slapen we uit, voor zover mogelijk. Het was een onrustige nacht. We doen rustig aan en gaan tussen de middag lunchen bij Moyo, een heel sfeervolle eettent op het terrein. Moyo staat hier bekend om zijn bijzondere en artistieke Afrikaanse inrichting en aankleding van de restaurants. Later bekijken we ook nog een Moyo in Johannesburg, ook erg mooi en bijzonder. Om 15 uur worden we verwacht in Jo-burg, zoals ze dat hier ook wel noemen. We stellen de auto’s op een plein op voor het publiek. Wij gaan wat winkelen en rondkijken. O.a. Sybrand wordt een interview afgenomen en hij kan zijn verhaal vertellen voor de tv. Om 18 uur worden we in een tapasrestaurant verwelkomd. Tot onze verrassing blijkt het eten niet door Volvo aangeboden, maar moeten we zelf afrekenen… Hebben we daarvoor onze auto’s tentoongesteld? We vinden het niet kloppen. Maar ja, ook dit is Afrika… (TIA)

We rijden in het donker terug, en dan blijkt maar weer hoe we verwend zijn in Nederland; zonder straatverlichting of belijning is het zwarte asfalt maar moeilijk te onderscheiden van de donkergrijze berm… Gelukkig vinden we zonder ongelukken de campsite terug.

Stormvlaag vernielt daktent – braai valt in het water

Tijdens een gisteravond door de Zuid-Afrikaanse Volvo club georganiseerde braai stak een fors onweer op dat gepaard ging met hevige windvlagen. Diverse bomen werden beschadigd en een boom heeft de daktent van Sybrand en Meike van der Meulen vernield. Een 20 meter hoge boom werd geveld door een hevige rukwind en de kruin viel over de Amazon Combi met daktent heen. De daktent is geheel vernield, de Combi heeft diverse deuken en beschadigingen opgelopen. De opgeroepen brandweer is tot ongeveer 23 uur bezig geweest om de boom in stukken te zagen en de Combi te bevrijden. Velen hielpen mee om de stukken hout af te voeren en de kapotte daktent te verwijderen. De schade was behoorlijk, maar na het terugbuigen van de dakgoot konden alle deuren gewoon open! Groot gejuich stak op toen de Combi op eigen kracht de plek des onheils kon verlaten. Natuurlijk omdat het een oersterke Volvo betreft!

De avond begon mooi, het was warm en de 4 opgestelde bbq’s brandden volop. Na een welkomstwoord van Howard Bates en de directeur Volvo Afrika werd er volop gebraaid. Het vlees was heerlijk en ging er goed in. Om ca. 20.30 uur werd de gezellige avond verstoord door het opkomende onweer. De wind nam fors toe en velen gingen hun spullen en tenten in veiligheid brengen. Met een luide knal en gekraak viel de boom over de Combi heen. John en Frans hebben het zien gebeuren en iedereen was zich rot geschrokken. Gelukkig was er niemand in de daktent of bij de auto aanwezig en zijn er geen gewonden gevallen. Sybrand en Meike hebben bij de eigenaar van de camping in huis mogen overnachten. De volgende ochtend was iedereen nog steeds enigszins terneergeslagen door hetgeen was gebeurd. Het gaat gelukkig nu goed met Meike en Sybrand en ze willen hun vakantiereis vervolgen in hun Combi.

We rijden Botswana binnen

Na een vlot verlopen reis komen we in Botswana aan en zien direct een ander landschap: groen, water, veel Baobab bomen (zie foto; zie je ons staan?) en apen. We rijden door een natuurpark en zien weer olifanten en giraffen naast de weg, zonder afrastering. In Kasane gaan we direct met een boot mee de Chobe rivier op en zien weer ontzettend grote kuddes olifanten en buffels, en ook weer nijlpaarden en een krokodil.

Bavianen vallen Toro Safari Camp aan

De camping is erg luxe, elke staanplaats heeft een eigen toilet en douche, maar we staan wel op het zand. ‘s Nachts worden we wakker van blaffende honden en knallend vuurwerk. ‘s Morgens horen we dat hiermee een aanval van bavianen op de camping is afgeweerd. Gelukkig maar, want die schijnen alles stuk te maken! Ook de 2e nacht slapen we slecht doordat de honden weer aanslaan, maar deze keer geen vuurwerk, wel veel herrie.

Victoria Falls in Zimbabwe

Met busjes gaan we de grens over, we moeten 2 formulieren invullen en $30 pp betalen voor een visum. Zimbabwe heeft het eigen geld afgeschaft, en hanteert nu de US dollar, echt waar! Het duurt allemaal erg lang, maar na ca 1,5 uur zijn we erdoor een heeft ieder zijn/haar paspoort terug. De weg door Zimbabwe is saai. We zien armmoedige dorpjes, de slechtste tot nu toe. We bezoeken de Vic Falls, erg mooi om al die massa’s water zo’n 75-90 meter naar beneden te zien storten. Het is een droog seizoen, vandaar dat op ansichtkaarten meer water te zien is, maar het is toch erg mooi en indrukwekkend. We krijgen er geen genoeg van, maar moeten helaas verder. Er is een lunch afgesproken in het Victoria Falls Hotel, 108 jaar oud in Victoriaanse stijl. We hebben geen idee door wie dit is afgesproken en hebben een gevoel dat het eigenlijk niet klopt. We worden een beetje voor het blok gezet. Maar het is wel heel bijzonder om vanaf het terras de mooie boogbrug over de kloof te bekijken en te genieten van een heel lekkere lunch. Afrekenen is iedere keer een avontuur: ze zeggen Visa te accepteren, maar later blijkt de apparatuur niet te werken. We hebben dat al een paar keer meegemaakt. Dan wordt het lenen of wachten, maar er komt altijd een oplossing.

We worden ook nog op een lokale kunstmarkt afgezet, waar we een heel mooi beeldje hebben geruild voor Anja’s hoedje (met bijbetaling). Frans en Conny kopen een lang houten masker, dat Frans gebruikt als tijdelijke voorbumper, zeer tegen de zin van Conny. Ze krijgt medeleven van de vrouwen, maar de mannen hebben schik en vinden het prachtig.

We verlaten Zimbabwe, een beetje opgelucht. Terug op de camping blijkt de stroom uitgevallen en kunnen we niet op internet. ‘s Morgens is er nog geen stroom! We trekken weer verder.

Via Hunters road naar Elephant Sands

We worden opgewacht door onze contactpersoon: de weg is geschikt om te rijden met onze auto’s. Het blijkt een zandpad vol met uitdagingen. Na enkele kilometers komen we met 5 auto’s vast te zitten in het zand. Oh nee, dat heet TI (temporarily immobile). Ik kan mijn deur zelfs niet meer openen, eerst graven! Gelukkig is Tim er snel bij voor een tow job. Hij en zijn maat trekken ieder weer vlot. Daarna gaat het beter, we houden meer afstand en weten ons door het losse zand te manouvreren. Na ca 30 km is het genoeg en komen we weer op het asfalt. Daar vragen enkele mensen of we 4x4 aandrijving hebben? Echt niet, dus. We komen ruim op tijd aan op de camping.

Camp Elephant Sands

Ook deze camping bereiken we via een lang zandpad en komen voor de 6e keer vast te zitten… Tim is er snel bij, dit vindt hij leuk! We zien direct de olifanten staan bij de drinkplaats achter de receptie. Hier lopen de olifanten gewoon door het kamp en achter je tent door, schitterend! Het is een hete dag, wel 41 C, en dan is het genieten van een pilsje bij het zwembad met een kudde olifanten op ca 15 meter afstand. Het blijft fascinerend om deze grote beesten bezig te zien en hoe ze de kleintjes beschermen. We blijven tot laat in de avond kijken, het wordt wel half tien! En dan is het bedtijd voor ons, want we willen om 6 uur weer op en vertrekken. Je verschuift hier automatisch je ritme; we worden gewekt door de vele diergeluiden en de opkomende zon, en dan wil je er wel uit.

De volgende dag gaan we naar Kwa Nokeng Lodge, aan de grens met Zuid-Afrika.

Het Etosha National Park in Namibië

Voordat we op donderdag naar het Etosha park rijden, gaan we ‘s morgens eerst nog naar het levend museum van de Damara stam. Het blijkt een rondleiding met voorstelling van ca een half uur, waarin we uitleg krijgen van de Damara over hun oorspronkelijke levenswijze, gewoonten en gebruiken. Er lopen kinderen, mannen en vrouwen rond die alles laten zien, inclusief zang en dans. Een openluchtmuseum dus, maar dan met echte Damara die hun eigen kliktaal spreken. Heel erg indrukwekkend.
Daarna rijden we verder, eerst over gravel, later gelukkig asfalt. We hebben geen problemen met de auto’s en komen op tijd aan op de camping. We worden hartelijk ontvangen met een drankje in het luxe resort. We hebben voor de afwisseling gras onder de tent, je vraagt je af hoe dat kan in deze woestenij? We genieten van een heerlijk buffet met live muziek. De volgende dag vroeg op en we staan voor 7 uur bij de toegangspoort van het park.
Al snel zien we de eerste giraffen, later volgen er nog vele. Het kamp is groot, we rijden ca 160 km door het park en zien vele dieren, o.a. struisvogel, zebra, springbok, impala, gemsbok, gnoe en kudu. Bijzonder waren een kudde olifanten (meer dan 50) en 2 leeuwen met jong. Het parkbezoek was een bijzonder mooie dag en goed met eigen auto te rijden. Op het einde van de dag kamperen we in Namutoni kamp in het park.

Rijden door Noord-Namibië

We verlaten het park heel vroeg want we hebben een lange rit voor de boeg. We kiezen voor een omweg van bijna 100 km om de gravelwegen te vermijden; wij (en de auto) hebben er een beetje genoeg van. De weg is goed en we schieten goed op. Totdat John in een bocht vlak voor de stad Grootfontein zijn aandrijfas hoort bonken; de ophanging van zijn versnellingsbak is los. We zoeken in de stad een garage op en hij kan gelukkig meteen op de brug. Ondertussen doen de dames boodschappen en werkt Frans de blog bij in een internetcafé. Na ca 1,5 uur rijden we verder en bereiken zonder verdere problemen na 650 km Ngepi Camp. De laatste 5 km zijn bijzonder uitdagend aangezien we over een pad met diepe sporen en los zand moeten. Niemand komt vast te zitten. Het blijkt een bijzondere camping midden in de jungle, direct aan de Okavango rivier. Sommigen nemen een boomhut, wij kamperen. De camping is geheel in Tarzan&Jane stijl, met douche en toilet achter rieten matjes in de open lucht, erg mooi gemaakt allemaal. Anderen hebben een badkuip op een plateau met uitzicht over de rivier. Er is hier water genoeg.
Wij gaan de volgende dag op safari, eerst 8 km met mokoro’s (zie foto), later naar het park met een 4x4 en gids. We brengen een bezoek aan de stam van de gids en zien hoe en waar hij woont met zijn familie. We proeven zelfgemaakt zuurbier, zien de werktuigen en hutjes en krijgen uitleg van onze gids. De mensen hebben het er niet slecht en kunnen zich geen leven in een stad voorstellen: “daar moet je voor alles betalen”. Later in het park zien we nog meer dieren: o.a. roan, rood hartebeest, vele vogels en weer olifanten. Erg indrukwekkend en mooi. Ook bijzonder was de baobab boom van ruim 1700 jaar oud! Aan het eind van de dag schuiven we aan voor het diner, we hebben geen keuze en eten wat de pot schaft. Het was weer een geweldige dag!
‘s Morgens staan we weer vroeg op voor een rit van 460 km en verlaten we Namibië. Op maandag naar Kasane in Botswana, waar een boot ligt te wachten voor een sundowner rondvaart. We zijn benieuwd!
En het filmpje van week 2 staat er nu op, zie http://youtu.be/uHrDs2gHTj8 (alle filmpjes staan ook hiernaast rechts in een lijstje)

Bezoek aan het kinderdorp in Usakos

We verlaten Swakopmund over een strakke asfaltweg; weer eens wat anders dan zand en stenen. Na ca 2 uurtjes rijden we het kinderdorp binnen. We zijn te vroeg, de kinderen zitten nog op school. We worden opgevangen door Frits Koopmans, die zenuwachtig heen en weer loopt. Hij stelt zijn vrouw Hanneke voor en geeft uitleg over hoe het allemaal is begonnen. We drinken een bakkie koffie en tegen een uur gaan we naar de kinderen, die ons zitten op te wachten. Ze zingen voor ons en er worden foto’s van ons en de auto’s gemaakt. Enkele meiden poseren voor en op de auto’s voor zelf gemaakte foto’s, ze vinden het erg leuk dat wij er zijn.

Na een officieel welkom door het hoofd van de Wilde Ganzen school wordt het volkslied van Namibië en het schoollied gezongen. Daarna een korte toespraak door Frits en een gebed; het is tenslotte een katholieke organisatie. Vervolgens heb ik (Frans) uitleg gegeven over onze reis en ons initiatief om geld in te zamelen voor de kinderen. Door Filemon en Mario, 2 jongens uit het kinderdorp, wordt een cheque van 5555 Euro onthuld. Dit geld is dankzij vele sponsoren bijeengebracht en zal gebruikt worden voor een vakopleiding van de jongeren.

Bij dezen worden alle sponsoren hartelijk bedankt voor alle gulle gaven.

Wij hadden niet verwacht zoveel op te halen, en ze waren in Usakos duidelijk ook onder de indruk van de gulle gift! Na een gezamenlijke maaltijd, aangeboden door de buurman en de plaatselijke supermarkt, trekken we verder naar Spitzkoppe.

Spitzkoppe

Onderweg zien we veel armoede. Bij enkele lokale kraampjes kijken we voor souvenirs. Er lopen enkele kinderen, die we fruit gegeven hebben. De moeders zijn duidelijk dankbaar. Regelmatig zien we hutjes langs de route met door kinderen aangeboden handel. Erg aandoenlijk, maar we kunnen niet iedereen gaan helpen hier, dus we rijden door.

We komen bij de camping aan, waar we ons melden. Daarna moeten we nog 2 km rijden naar campsite 10; we hebben nog nooit zo’n grote camping gezien. De campsite ligt op een heel bijzondere plaats, onder aan enkele grote en mooie rotsformaties. Het is heel primitief, zonder elektra of douche. Het toilet blijkt een gat in de grond achter een rieten schermpje. We koken weer op het houtvuur een goede maaltijd, dat gaat prima. ‘s Avonds zitten we bij het kampvuur en evalueren de bijzondere dag in Usakos. Het was erg indrukwekkend en we hebben het gevoel dat we met onze bijdrage echt iets goeds hebben gedaan.

Twyfelfontein

De weg hier naartoe was inderdaad van twijfelachtige kwaliteit; we doen de hele dag over ca 230 km gravel rijden. De weg is vaak slecht en kost 5 keer een kapotte remleiding. Ik ook 2 keer: de leiding is te kort geworden en zit onder spanning. We besluiten een nieuwe aan te leggen, iets langer met meer speling. We lopen nog meer vertraging op door 2 keer vast te komen zitten in het zand. Gelukkig komen we er op eigen kracht uit na het weghalen van wat zand voor de wielen.

We hebben “orgelpijp” rotsformaties gezien, maar niet zo mooi als in Tsjechië. En we hebben diverse primitieve gravures in de rotsen gezien. Daarna zijn we naar de camping Aba Huab gegaan, waar we onder een heerlijk warme douche (houtgestookt) in een rieten hutje het vieze stof van ons af kunnen spoelen. 

Vrijdag gaan we in het Etosha National Park op safari met onze Amazon.

Bezoek aan Sossusvlei

Zaterdagochtend zijn we heel vroeg opgestaan, het is nog donker als we de tent inklappen. We staan iets na zessen in een kleine file voor de poort naar Sossusvlei die om stipt 06.15 u open gaat. Dan is het nog 60 km rijden over een mooie asfaltweg, de eerste in dagen. We komen bij zonsopkomst aan in de oase, waar de rode duinen mooi afsteken in de eerste zonnestralen. We nemen een 4x4 terreinwagen voor de laatste 5 km, want onze Volvo zou zeker vast komen te zitten in het losse zand. Het is een heel mooie plek om kennis te maken met de Namib woestijn. We wandelen over de top van een duin naar een zgn zoutpan, de Daedvlei, die inderdaad heel doods kijkt. We zien overal sporen van dieren in het zand, maar geen leven. Daarna komen we bij een meertje, dus het is een echte oase. Daar zien we wel vele vogels. Enkele uren later verlaten we Sossusvlei en gaan op weg naar Solitaire. Die plaats is heel bekend doordat een Nederlander, Ton van de Lee, daar heeft gewoond en een boek over geschreven.

Solitaire

We rijden weer over uitsluitend gravelwegen, gelukkig geen lange rit. Onderweg merk ik dat mijn remmen niet meer goed werken; de remleiding is bij de bekrachtiger gescheurd. Na kort overleg met reisgenoten Arie en Peter besluiten we rustig verder te rijden. Ik heb de remolie bijgevuld, voldoende voor een noodstop. Bij Solitaire laten we de remmen repareren en genieten we daarna van de heerlijke appeltaart van Moose (bekend uit het boek). Op de camping doen we het rustig aan, koken op de braai en lekker bijpraten.

Kustplaats Swakopmund

Zondag rijden we over slechte gravelwegen met saai uitzicht naar de volgende plaats. De wegen zijn zo slecht dat de remleiding van Frans en Anja’s  Amazon het weer begeeft. We moeten ca. en half uur wachten op John en Sybrand die een reparatiesetje bijhebben. Maar dan is het ook zo weer gemaakt. Helaas begint de achteras steeds meer herrie te maken en blijkt de stabilisatorstang los te zitten; het rubber is half weggeslagen door de trillingen. Maar we halen het tot de camping.
Het blijkt een heel luxe camping met voor de eerste keer gras, heerlijk na een week zandhappen. We besluiten om eerst de auto te repareren. Helaas blijkt dan ook dat de remtrommel achter vol zit met olie. We besluiten om de keerring in de achteras te vervangen, een hele klus, die Frans met hulp van John maandagochtend afmaken.
Maandag hebben we de dag in het stadje doorgebracht met inkopen en rondkijken. Verder is er een journalist van de Republikein geweest voor een interview met ons en komt hij morgen foto’s maken. Daarna gaan we naar het Kinderdorp in Usakos toe, eindelijk! Maar niet nadat we inkopen hebben gedaan voor de kinderen, want zonder chips en limonade is het geen feest…